Aircrack-ng

Jest to pakiet narzędzi przeznaczony do łamania zabezpieczeń sieciowych WEP, WPA i WPA2. Aircrack-ng umożliwia łatwe przechwytywanie pakietów danych, monitorowanie sieci oraz łamanie słabych haseł.

Flagowym narzędziem tego pakietu jest komponent o takiej samej nazwie, czyli Aircrack-ng. Przechwycone handshake WPA/WPA2 łamane są metodą słownikową.

Aircrack-ng jest preinstalowany w systemie Kali Linux. Oczywiście można go także zainstalować na Windowsie, MacOS, a także w pozostałych dystrybucjach Linuxa. Aircrack-ng ma bardzo dobrą dokumentację w języku angielskim. Dzięki temu, że jest bardzo popularny, znajdziemy w Internecie dużą ilość tutoriali i poradników.

Więcej o Aircrack-ng znajdziesz w innym moim poradniku: KLIK!

Link do dokumentacji: KLIK!

Aircrack-ng jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

Reaver

Reaver atakuje sieci WPA/WPA2 poprzez wykorzystanie luki w WPS (Wi-Fi Protected Setup). Odgadniecie PIN-u do danej sieci odbywa się poprzez atak brute force. Reaver po uzyskaniu PIN-u ma też dostęp do konfiguracji sieci oraz do klucza WPA/WPA2.

Dla przypomnienia WPS jest to protokół używany do dodawania nowych urządzeń do sieci bezprzewodowej bez wprowadzania hasła. Wiele osób jest świadomych, że WPS ma luki bezpieczeństwa i celowo wyłącza tą funkcjonalność. Jednak do dzisiaj niektóre sieci nadal mają aktywną obsługę WPS.

Reaver będzie bardzo przydatny do badania bezpieczeństwa sieci tylko jeśli jest włączona obsługa WPS.

Link do Github: KLIK!

Reaver jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

Wifite

Wifite jest narzędziem, które ułatwia i automatyzuje atak na sieci WiFi. Pod maską używa Aircrack-ng, Pyrit, Reaver, Tshark. Wifite obsługuje różne ataki na WEP i WPA. Warto dodać, że narzędzie to jest proste i wygodne w obsłudze.

Więcej o Wifite przeczytasz w osobnym artykule: KLIK!

Link do Github: KLIK!

Wifite jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

Fern Wifi Cracker

Fern Wifi Cracker jest to narzędzie przeznaczone do testowania zabezpieczeń sieci bezprzewodowych, w tym analizy i łamania haseł Wi-Fi. Przy jego użyciu można wykradać ciasteczka oraz przeprowadzać siłowe ataki na panele administracyjne routerów. Narzędzie wspiera również ataki na sieci Wi-Fi zabezpieczone WPS, wykorzystując znane luki w zabezpieczeniach tego protokołu. Fern WiFi Cracker automatycznie wykrywa urządzenia będące w zasięgu naszej karty sieciowej, identyfikuje typy zabezpieczeń i sugeruje odpowiednie ataki.

Jego dużą zaletą jest prosty w obsłudze interfejs graficzny (GUI). Za jego pomocą możemy przeprowadzać audyt sieci WEP, WPA i WPA2.

Link do Github: KLIK!

Fern jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

Airgeddon

Airgeddon to otwartoźródłowy, wielofunkcyjny skrypt bash, stworzony dla profesjonalistów zajmujących się bezpieczeństwem sieci Wi-Fi. Integruje różne narzędzia (np. Aircrack-ng, Reaver i Hashcat), dzięki czemu za jego pomocą można wykonywać różnego typu ataki.

Airgeddon pozwala pentesterom oceniać bezpieczeństwo sieci bezprzewodowych poprzez wykonywanie zadań takich jak monitorowanie, przechwytywanie pakietów i analiza sieci. Za pomocą Airgeddon możemy wykonać atak Evil Twin, deautoryzację, a także możemy przechwycić handshake WPA/WPA2. Airgeddon pomocny jest także podczas łamania zabezpieczeń WPS.

Link do Github: KLIK!

Komenda instalacji Airgeddon: sudo apt install airgeddon

Hashcat

Jest to zaawansowane narzędzie do łamania haseł, które jest uważane za jedno z najszybszych i najbardziej wszechstronnych dostępnych narzędzi tego typu. Hashcat jest kompatybilny z różnymi systemami operacyjnymi, w tym Windows, Linux i MacOS. Narzędzie to wykorzystuje moc obliczeniową procesorów (CPU) i kart graficznych (GPU), co znacznie przyspiesza proces łamania haseł. Hashcat obsługuje szeroką gamę algorytmów hashujących, dzięki temu może łamać hasła zapisane w różnych formatach. Dużą zaletą Hashcata jest obszerna dokumentacja. Za pomocą Hashcat jeteśmy w stanie złamać handshake WPA/WPA2.

Hashcat jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

Kismet

Kismet potrafi wykrywać i identyfikować sieci Wi-Fi (802.11a/b/g/n/ac/ax) oraz inne typy sieci bezprzewodowych, takie jak Bluetooth, DECT, SDR (Software Defined Radio) i inne. Narzędzie to działa w trybie pasywnym, co oznacza, że nie wysyła żadnych pakietów do sieci. Kismet działa na różnych systemach operacyjnych, w tym Linux, MacOS i Windows (poprzez WSL). Jest również kompatybilny z różnymi urządzeniami, takimi jak Raspberry Pi. Kismet może współpracować z innymi narzędziami do analizy i testowania sieci, takimi jak Wireshark, co umożliwia bardziej zaawansowane ataki. Dużą zaletą jest to, że oferuje interfejs webowy, który umożliwia zdalne monitorowanie i zarządzanie sesjami z dowolnego urządzenia z poziomu przeglądarki internetowej.

Link do strony domowej: KLIK!

Kismet jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

Wifiphisher

Głównym celem Wifiphishera jest przeprowadzanie ataków socjotechnicznych, które polegają na oszukiwaniu użytkowników w celu ujawnienia ich danych uwierzytelniających. Za pomocą narzędzia można tworzyć fałszywe punkty dostępowe, które imitują prawdziwe sieci Wi-Fi. Użytkownicy łączący się z takim punktem dostępowym mogą zostać przekierowani na fałszywe strony logowania. Za pomocą Wifiphishera możemy także przeprowadzać ataki deautoryzacyjne (deauthentication), które rozłączają użytkowników z ich aktualnymi sieciami Wi-Fi, zmuszając ich do ponownego połączenia się z naszym fałszywym punktem dostępowym. Narzędzie oferuje różne szablony ataków, które można dostosować do specyficznych scenariuszy. Na przykład, można skonfigurować szablon, który prosi użytkowników o podanie hasła do sieci Wi-Fi pod pretekstem aktualizacji oprogramowania. Narzędzie oferuje prosty interfejs wiersza poleceń, który prowadzi użytkownika przez cały proces konfiguracji i przeprowadzania ataku.

Link do strony domowej: KLIK!

Komenda instalacji Wifiphisher: sudo apt install wifiphisher

Bettercap

Bettercap to zaawansowane narzędzie do przeprowadzania ataków na sieci, analizy bezpieczeństwa i testowania penetracyjnego. Jest to następca znanego narzędzia Ettercap i oferuje szeroki zakres funkcji do analizy sieci i przeprowadzania ataków typu man-in-the-middle (MITM). Narzędzie oferuje interfejs wiersza poleceń oraz interfejs webowy, co ułatwia jego użycie zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych użytkowników. Bettercap obsługuje szeroką gamę protokołów sieciowych, co czyni go wszechstronnym narzędziem do analizy i ataków na różne typy sieci.

Link do strony domowej: KLIK!

Bettercap jest domyślnie zainstalowany w Kali Linux.

WiFipumpkin3

WiFipumpkin3 umożliwia tworzenie fałszywych punktów dostępowych. Za pomoca tego narzędzia możemy przeprowadzać różne ataki typu man-in-the-middle. Pozwala to przechwytywać i modyfikować ruchu sieciowy między ofiarą a punktem dostępowym. WiFipumpkin3 oferuje szablony stron phishingowych, które mogą być używane do przechwytywania danych uwierzytelniających użytkowników, takich jak hasła do sieci Wi-Fi lub innych kont.

Link do dokumentacji: KLIK!

Komenda instalacji Wifipumpkin3: sudo apt install wifipumpkin3

Artykuł Narzędzia do hackowania sieci Wi-Fi pochodzi z serwisu Pentestuj.

Aircrack-ng – wszechstronne narzędzie do testowania bezpieczeństwa sieci WiFi

Aircrack-ng stanowi kompleksowy zestaw narzędzi przeznaczonych do testowania zabezpieczeń sieci WiFi. Za jego pomocą można m.in. przechwytywać handshake i łamać klucze zabezpieczeń sieciowych WEP/WPA/WPA2, tworzyć fałszywe punkty dostępowe, przechwytywać i analizować ruch sieciowy, a także przeprowadzać inne, bardziej złożone ataki. Dzięki Aircrack-ng można ocenić stan bezpieczeństwa danej sieci bezprzewodowej oraz namierzyć luki w zabezpieczeniach.

Aircrack-ng stanowi pakiet narzędzi. Każde narzędzie ma określony cel i może być używane solo lub w połączeniu z innymi narzędziami dostępnymi w pakiecie do wykonywania szerokiego zakresu zadań związanych z bezpieczeństwem sieci bezprzewodowej. Aircrack-ng jest preinstalowany w systemie Kali Linux, a także w Parrot Security OS, dzięki czemu jest łatwo dostępny zarówno dla specjalistów ds. bezpieczeństwa, jak i etycznych hakerów. Narzędzie Aircrack-ng może być używane zarówno na Windowsie, MacOS jak i Linuxie. W poradniku tym pokażę jak zainstalować go i używać na Linuxie.

Tu znajdziesz oficjalną stronę Aircrack-ng: KLIK! Na stronie znajduje się pełna dokumentacja w języku angielskim.

Żeby móc w pełni korzystać z Aircrack-ng potrzebujesz:

• Karty sieciowej która jest zdolna do pracy w trybie monitor oraz do wstrzykiwania pakietów (ja korzystam z TP-LINK TL-WN722N oraz ALFA NETWORK AWUS036AXML). Jeśli nie masz jeszcze karty, przeczytaj ten poradnik: KLIK!
• Odpowiedniej mocy obliczeniowej sprzętu. Jeśli masz zainstalowany system Linux na wirtualnej maszynie (np. Kali Linux lub Parrot Security OS) sprawdź, czy możesz zwiększyć ilość pamięci RAM oraz rdzeni CPU.
• Odpowiedniej ilości miejsca na dysku.

Dostępne narzędzia w Aircrack-ng

Aircrack-ng stanowi pakiet narzędzi. Oczywiście lista dostępnych komponentów jest znacznie dłuższa. Jednak w poradniku tym skupię się na najczęściej używanych narzędziach. Poniżej ich lista z krótkim opisem funkcjonalności:

• Airmon-ng – umożliwia przełączenie karty sieciowej w tryb monitorowania. Tryb ten pozwala nasłuchiwać całą otaczającą nas transmisję. W trybie monitor nasza karta sieciowa odbiera wszystkie ramki, które do niej docierają. Pakiet Airmon-ng będzie przez nas używany w każdym ataku sieciowym. Pamiętaj jednak, że nie każdą kartę sieciową można przełączyć w tryb monitor.
• Airodump-ng – służy do przechwytywania pakietów, które krążą w sieci. Jest to bardzo często pośredni etap podczas przeprowadzania większości ataków sieciowych.
• Aireplay-ng – służy do wstrzykiwania pakietów.
• Aircrack-ng – jest to podstawowe, flagowe narzędzie omawianego pakietu. Umożliwia łamanie kluczy WPA i WPA2 metodą słownikową. Oczywiście uprzednio należy przechwycić tzw. handshake (jest to wymiana informacji pomiędzy urządzeniem a punktem dostępowym, celem nawiązania połączenia pomiędzy nimi). Za jego pomocą można również łamać klucze WEP. Jednak ten klucz zabezpieczeń sieciowych obecnie jest bardzo rzadko używany z uwagi na liczne luki.
• Airbase-ng – umożliwia przekształcenie naszej karty sieciowej w punkt dostępowy (Access Point). Może to być szczególnie przydatne podczas przeprowadzania ataków typu man-in-the-middle. Dzięki temu możliwe jest przeprowadzanie ataków bezpośrednio na samych klientach, a nie ich puntach dostępowych. Za pomocą Airbase-ng możemy wykonać atak evil twin lub fake access point.
• Airgraph-ng – służy do przedstawienia w formie graficznej badanych sieci bezprzewodowych i powiązanych z nimi klientów.

Instalacja Aircrack-ng w systemie Linux

Możesz używać Aircrack-ng na dowolnej dystrybucji Linuxa. Zachęcam Cię do przetestowania Kali Linux lub Parrot OS Security. Są to specjalne dystrybucje Linuxa dla etycznych hakerów. Charakteryzują się tym, że na start mamy zainstalowane niektóre narzędzia, które są potrzebne do testowania zabezpieczeń. Oczywiście pakiet Aircrack-ng też jest domyślnie zainstalowany.

W tym miejscu pobierzesz Parrot Security OS: KLIK!

Tu pobierzesz Kali Linux: KLIK!

Zachęcam Cię do instalacji wybranego sytemu operacyjnego na maszynie wirtualnej Oracle VM VirtualBox: KLIK!

Jeśli jednak chcesz pracować na innej dystrybucji np. Linux Mint czy Ubuntu, to też jest to możliwe. Po prostu narzędzia do testowania zabezpieczeń będziesz musiał samodzielnie zainstalować. 

Jeśli chcesz sprawdzić, czy masz u siebie zainstalowany pakiet Aircrack-ng, wpisz w terminalu:

sudo aircrack-ng

Komenda instalacji Aircrack-ng:

sudo apt install aircrack-ng

Airmon-ng

Jest to bardzo ważne narzędzie w pakiecie Aircrack-ng. Służy do przełączania karty sieciowej w tryb monitorowania. Tryb ten umożliwia karcie bezprzewodowej nasłuchiwanie całego ruchu WiFi, który znajduje się w jej zasięgu. Oczywiście zasięg zależy od anteny. Dodatkowo za pomocą Airmon-ng możemy wyłączyć procesy, które zakłócają pracę naszej karty będącej w trybie monitorowania. Po zakończonych testach penetracyjnych, za pomocą Airmon-ng możemy także przywrócić standardowy tryb pracy karty sieciowej.  

Z Airmon-ng będziesz korzystać na początku każdego audytu sieci bezprzewodowej lub testów penetracyjnych. Stanowi on podstawę do korzystania z innych narzędzi z pakietu Aircrack-ng, takich jak Airodump-ng, Aireplay-ng czy Aircrack-ng.

Dla przypomnienia karta sieciowa może pracować w dwóch trybach:

• Managed Mode – jest to standardowy tryb w którym karta odbiera tylko i wyłącznie pakiety skierowane na jeden konkretny adres MAC. W tym trybie możemy korzystać z Internetu.
• Monitor Mode – w tym trybie karta sieciowa jest w stanie odbierać wszystkie pakiety, które znajdują się w jej zasięgu, nawet jeśli nie są one adresowane do adresu MAC naszego urządzenia. Nie każda karta wspiera ten tryb.

Poniżej znajdziesz podstawowe komendy, za pomocą których przełączysz swoją kartę sieciową w tryb monitorowania.

Najpierw należy sprawdzić, czy są uruchomione procesy, które zakłócają działanie naszej karty:

sudo airmon-ng check

Na powyższym zrzucie widzimy, że został znaleziony jeden proces. Wyłączymy go za pomocą poniższej komendy:

sudo airmon-ng check kill

Teraz należy sprawdzić jak nazywa się interfejs naszej karty sieciowej:

sudo iwconfig

Interfejs mojej karty sieciowej nazywa się wlan0.

Teraz już mogę włączyć tryb monitor:

sudo airmon-ng start <interface name>

• <interface name> – nazwa interfejsu Twojej karty sieciowej którą chcesz przełączyć w tryb monitorowania. U mnie interfejs nazywa się wlan0.

Ponownie wydajmy komendę iwconfig, żeby sprawdzić status naszej karty. Na poniższym zrzucie widzimy, że karta pracuje już w trybie monitor: (Mode:Monitor).

W każdej chwili możemy wyłączyć tryb monitor i przejść do standardowego trybu pracy.

Wyłączenie trybu monitor:

sudo airmon-ng stop <interface name>

• <interface name> – nazwa interfejsu karty sieciowej, w której chcesz wyłączyć tryb monitorowania (w moim przypadku jest to „wlan0mon”).

Dodatkowo należy włączyć managera sieci. Trzeba to robić każdorazowo do wyłączeniu trybu monitora:

sudo service network-manager restart

Jeśli powyższa komenda nie zadziała, spróbuj tej:

sudo systemctl restart NetworkManager

Za pomocą poniższej komendy sprawdzić status aktywnych interfejsów sieciowych (sprawdzisz, czy Twoja karta sieciowa pracuje w trybie monitorowania):

sudo airmon-ng

Możesz także ustawić domyślny kanał dla karty sieciowej po wejściu w tryb monitora:

sudo airmon-ng --channel <num>

• <num> – w tym miejscu podaj numer kanału

Airodump-ng

Za pomocą tego narzędzia możemy przechwytywać pakiety które krążą w pobliskich sieciach (nie musimy być do nich podłączeni). Oczywiście uprzednio musimy przełączyć naszą kartę sieciową w tryb monitor za pomocą Airmon-ng (patrz wyżej).

Za pomocą Airodump-ng możemy przechwycić WPA/WPA2 handshake, z którego możemy potem wydobyć hasło do atakowanej sieci WiFi za pomocą narzędzia Aircrack-ng. Jeśli do komputera podłączony jest odbiornik GPS, Airodump-ng jest w stanie rejestrować współrzędne znalezionych punktów dostępowych.

Jeśli chcesz zacząć przechwytywać pakiety wpisz w terminalu poniższą komendę. W miejscu <interface name> wpisz nazwę swojego interfejsu karty będącej w trybie monitorowania:

sudo airodump-ng <interface name>

Tak wygląda tabelka z przechwyconymi pakietami:

Poniżej objaśnienie co oznaczają poszczególne kolumny w tabelce:

• BSSID – adres MAC punktu dostępowego (AP, ang. Access Point).
• PWR – poziom sygnału. Im wartość jest większa, tym punkt dostępowy znajduje się bliżej Twojej karty sieciowej. Oczywiście zasięg w dużej mierze zależy od tego jaką antenę posiada Twoja karta sieciowa.
• Beacons – liczba pakietów komunikatów wysyłanych przez punkt dostępowy.
• #Data – liczba przechwyconych pakietów danych, w tym pakietów transmisji danych.
• #/s – liczba pakietów danych na sekundę mierzona w ciągu ostatnich 10 sekund.
• CH – numer kanału.
• MB – maksymalna prędkość obsługiwana przez punkt dostępowy. Jeśli MB = 11, dany punkt dostępowy pracuje w standardzie 802.11b, jeśli MB = 22, to 802.11b+, a do 54 to 802.11g. Wyższe wartości oznaczają standard 802.11n lub 802.11ac.
• ENC – używany algorytm szyfrowania. OPN oznacza brak szyfrowania.
• CIPHER – rodzaj klucza.
• AUTH – używany protokół uwierzytelniania.
• ESID – nazwa sieci bezprzewodowej.

Ograniczenie nasłuchiwania do jednego punktu dostępowego:

sudo airodump-ng -bssid AA:BB:CC:DD:EE:FF -c <num> <interface name>

• -bssid – adres MAC badanego punktu dostępowego.
• -c – numer kanału na którym pracuje wybrany punkt dostępowy. Można wybrać jeden kanał, np. -c 7 lub kilka kanałów -c 1, 7, 11.
• <interface name> – nazwa interfejsu naszej karty sieciowej będącej w trybie monitor.

Wyniki naszego skanowania możemy zapisać do pliku za pomocą flagi -w. W poniższym przykładzie fraza „capture” jest nazwą pliku, który zostanie utworzony.

sudo airodump-ng <interface name> -w capture

Możemy także zapisać wyniki skanowania dla wybranego punktu dostępowego:

sudo airodump-ng -bssid AA:BB:CC:DD:EE:FF -c <num> -w capture <interface name>

Wyniki skanowania są zapisywane w lokalizacji, w której uruchomiliśmy Airodump-ng. Jeśli chcesz sprawdzić swoją lokalizację, wydaj komendę:

sudo pwd

Aireplay-ng

Jest to narzędzie do wstrzykiwania pakietów i manipulowania ruchem w sieci bezprzewodowej. Obejmuje różne metody ataków. Bardzo ciekawym i przydatnym atakiem jest deautentykacja, której przyjrzymy się bliżej.

Deautentykacja polega na wysyłaniu do wybranego urządzenia oraz powiązanego z nim punktu dostępowego serii ramek deautentykacyjnych. Ramki te podszywają się pod prawdziwe pakiety, które nakazują odłączenie się urządzenia od punktu dostępowego. W rezultacie urządzenie zostaje odłączone od sieci WiFi i jest zmuszone do ponownego podłączenia się. Podczas gdy urządzenie łączy się z punktem dostępowym, my jako atakujący możemy przechwycić handshake, z którego możemy potem wyciągnąć hasło za pomocą Aircrack-ng. Deautentykacja bardzo często jest etapem pośrednim w innych rodzajach ataków.

Zanim użyjemy Aireplay-ng, musimy uprzednio przechwycić pakiety za pomocą Airodump-ng. Dzięki temu będziemy znać MAC punktu dostępowego ofiary, numer kanału na którym pracuje, a także MAC klienta, którego chcemy odłączyć.

Przykładowa komenda:

sudo aireplay-ng -0 100 -a AA:BB:CC:DD:EE:FF -c GG:HH:II:JJ:KK:LL <interface name>

• -0 – oznacza deautentykację,
• 100 – oznacza, że zostanie wysłane 100 ramek deautentykacyjnych. Oczywiście ilość ramek może być dowolna. 1 oznacza wysyłanie ramek jedna po drugiej, w sposób ciągły.
• -a AA:BB:CC:DD:EE:FF – jest to adres MAC punktu dostępowego.
• -c GG:HH:II:JJ:KK:LL – jest to adres MAC klienta, którego chcemy odłączyć od punktu dostępowego. Jeśli nie wpiszemy tego parametru, zostaną odłączeni wszyscy klienci, którzy są podłączeni do danego punktu dostępowego.
• <interface name> – nazwa interfejsu.

Aircrack-ng

Jest to główne, flagowe narzędzie omawianego pakietu. Służy do łamania kluczy szyfrowania sieci bezprzewodowych, takich jak WEP, WPA, WPA2. Wykorzystywane są do tego różne algorytmy do odzyskiwania kluczy szyfrujących. Dzięki Aircrack-ng  można uzyskać nieautoryzowany dostęp do sieci.

W pierwszej kolejności musimy przechwycić pakiety za pomocą Airodump-ng. Następnie musimy przechwycić handshake. W celu przyspieszenia ataku możemy wykorzystać deautentykację. Dzięki temu odłączymy naszą ofiarę od punktu dostępowego. Po ponownym podłączeniu przechwycimy handshake . Mając już przechwycony handshake, możemy za pomocą Aircrack-ng odzyskać klucz przy użyciu ataku słownikowego.

Przykładowa komenda łamiąca klucz WPA:

sudo aircrack-ng -w dictionary.txt -b AA:BB:CC:DD:EE:FF result.cap

• -w dictionary.txt – słownik za pomocą którego będziemy łamać handshake,
• -b AA:BB:CC:DD:EE:FF – adres MAC punktu dostępowego ofiary,
• result.cap – plik z przechwyconym handhake.

Airbase-ng

Airbase-ng to narzędzie do tworzenia fałszywych punktów dostępowych (AP). Jest to niezwykle przydatne podczas ataków typu man-in-the-middle oraz ataków socjotechnicznych. Za pomocą Airbase-ng możemy emulować istniejące punkty dostępowe (atak evil twin) lub tworzyć nowe (atak fake access point), a następnie nakłonić pobliskie urządzenia do połączenia się z naszym fałszywym punktem dostępowym. Jeśli dane urządzenie podłączy się, możemy monitorować jego ruch sieciowy, a także manipulować nim.

Jeśli chcemy emulować istniejący punkt dostępowy musimy w pierwszej kolejności zebrać informacje o danej sieci oraz podłączonych do niej klientach. Po zabraniu niezbędnych informacji możemy użyć Airbase-ng do stworzenia fałszywego puntu dostępowego, który będzie wabił do połączenia się z nim niczego nieświadomych użytkowników. W następstwie ofiary narażone są na ujawnienie poufnych informacji.

Przykładowa komenda tworząca punkt dostępowy:

sudo airbase-ng -a <AA:BB:CC:DD:EE:FF> --essid <FakeAP> --channel <#> <interface name> -z 2

• -a <AA:BB:CC:DD:EE:FF> - adres MAC fałszywego punktu,
• –essid <FakeAP> – nazwa naszej fałszywej sieci,
• –channel <#> – numer kanału dla fałszywego punktu dostępowego,
• <interface name> – nazwa naszego interfejsu,
• -z 2 – za pomocą tego parametru możemy ustalić, że nasz fałszywy punkt dostępowy korzysta z WPA2. Wartość -z 1 oznacza WPA.

Oczywiście należy pamiętać o tym, że oprócz uruchomienia naszego fałszywego punktu dostępowego, musimy także zapewnić połączenie internetowe, żeby nasza ofiara mogła  w pełni korzystać z Internetu po podłączeniu się do naszego AP.

Airgraph-ng

Za pomocą Airgraph-ng wygenerujesz w formie graficznej przechwycony ruch sieciowy. Airgraph-ng nie jest preinstalowany w pakiecie Aircrack-ng, tak więc należy go zainstalować:

sudo apt-get update -y
sudo apt-get install -y airgraph-ng

Przed użyciem Airgraph-ng musisz przechwycić pakiety i zapisać je do pliku csv lub txt.

Przełącz swoją kartę sieciową w tryb monitorowania. Następnie włącz nasłuchiwanie ruchu sieciowego za pomocą Airodump-ng. W komendzie użyj flagi -w w celu zapisania przechwyconych danych do pliku:

sudo airodump-ng -w capture <interface name>

Pamiętaj, że plik zostanie zapisany w lokalizacji w której uruchomiony został Airodump-ng.

Teraz utworzymy graficzną interpretację naszych przechwyconych danych korzystając z narzędzia Airgraph-ng:

sudo airgraph-ng -i capture.csv -o capture.png -g CAPR

• -i capture.csv – wskazujemy nasz plik csv, który utworzyliśmy za pomocą Airodump-ng,
• -o capture.png – wskazujemy nazwę dla pliku wynikowego,
• -g – typ grafu, do wyboru mamy CAPR lub CPG. CAPR pokazuje jakie urządzenia są aktualnie podłączone do punktów dostępowych. Natomiast CPG pokazuje nam które urządzenia nie są aktualnie podłączone do żadnego punktu dostępowego. Na grafie możemy zobaczyć nazwy punktów dostępowych z którymi były wcześniej połączone. 

Artykuł Aircrack-ng – narzędzie do testowania bezpieczeństwa sieci WiFi pochodzi z serwisu Pentestuj.

Czym jest Wifite

Wifite jest to narzędzie napisane w języku Python, przeznaczone do audytu sieci bezprzewodowych WEP lub WPA. Wifite pod maską używa m.in. Aircrack-ng, Reaver, Pyrit, Hashcat, Tshark. Dzięki Wifite proces ataku jest znacznie prostszy, ponieważ wiele czynności jest zautomatyzowanych. Jednak ma to także swoje wady. Jeśli dopiero uczysz się przeprowadzania ataków na sieci WiFi, nie warto zaczynać od Wifite, ponieważ w pierwszej kolejności należy  zrozumieć jak ręcznie testuje się bezpieczeństwo. Takie podejście pozwoli Ci zrozumieć działanie Wifite. W przeciwnym razie będziesz patrzeć na Wifite jak na czarną skrzynkę, która w magiczny sposób przetwarza otrzymane informacje i wypluwa sam wynik. Poprzestając tylko i wyłącznie na nauce przełączników Wifite, nie zrozumiesz pełnej procedury testów bezpieczeństwa sieci WIFi.

Za pomocą Wifite przeprowadzisz ataki takie jak:

• WPS Pixie-Dust,
• Brute-Force na PIN WPS,
• NULL PIN WPS,
• przechwytywanie handshake WPA i crakowanie offline,
• przechwytywanie skrótu PMKID WPA i crakowanie offline,
• różne znane ataki na WEP, w tym fragmentacja, chop-chop, aireplay itp. (jednak nie będzie to aż tak przydatne, ponieważ WEP jest już rzadko używany),
• zagłuszanie sygnału WiFi.

Wymagania

Żeby zacząć swoją przygodę z Wifite, potrzebujesz karty sieciowej obsługującej tryb monitor i wstrzykiwanie pakietów. Więcej o kartach przeczysz w osobnym poradniku: KLIK! Oprócz tego w Twoim systemie muszą być zainstalowane najnowsze wersje:

• python3,
• Iw (służy do identyfikacji urządzeń bezprzewodowych pracujących w trybie monitorowania),
• Aircrack-ng (airmon-ng, aircrack-ng, aireplay-ng, airodump-ng, packetforge-ng).

Warto także zainstalować:

• Tshark,
• Reaver,
• Bully,
• John,
• coWPAtty,
• Hashcat.

W poradniku tym będę używać karty sieciowej Alfa AWUS036AXML. Będę także korzystać z Kali Linux na maszynie wirtualnej VirtualBox.

Instalacja Wifite

Będę testować Wifite na aktualnej wersji Kali, która w chwili pisania tego tekstu ma numer 2024.1. Warto wspomnieć o tym, że w Kali Linux, jak i w Parrot Security OS Wifite jest preinstalowany. Jeśli jednak chcesz zainstalować Wifite ręcznie w innej wersji Linuxa, musisz wykonać poniższe kroki.

Najpierw upewnij się, że repozytoria Linuxa są aktualne, uruchamiając polecenie:

sudo apt update -y

Po zaktualizowaniu repozytoriów możesz zainstalować Wifite poleceniem:

sudo apt install wifite

Podłączenie karty sieciowej

Do testów używam karty sieciowej Alfa AWUS036AXML.

Kali Linux mam zainstalowany na maszynie wirtualnej VirtualBox. Po podłączeniu karty do portu usb należy włączyć ją w ustawieniach VirtualBoxa: Urządzenia -> USB

Następnie możesz sprawdzić, czy karta jest widoczna wpisując polecenie:

sudo lsusb

Wifite – pierwsze kroki

W pierwszej kolejności zobaczmy, jakie są dostępne opcje. Listę wyświetlisz za pomocą poniższego polecenia:

wifite -h

U góry znajduje się lista ustawień:

Poniżej omówienie poszczególnych przełączników:

• -v, –verbose: zwiększa ilość informacji wyświetlanych przez Wifite podczas pracy. Po ustawieniu przełącznika zostaną wyświetlone szczegółowe informacje o tym, co Wifite robi w danym momencie. Domyślnie jest włączony tryb quiet.
• -i [interface]: określa, który interfejs bezprzewodowy ma być używany (np. wlan0mon). Jeśli sam tego nie określisz i masz włączonych więcej interfejsów, Wifite zapyta Cię, którego interfejsu chcesz użyć.
• -c [channel]: za pomocą tego przełącznika możesz określić kanał bezprzewodowy, który chcesz przeskanować. Możesz ustalić pojedynczy kanał, np. 4 lub zakres, np. 5-9.
• -inf, –infinite: tym przełącznikiem ustawisz czas ataku na nieskończony. Możesz także przełącznikiem -p ustalić określony czas ataku.
• -mac, –random-mac: umożliwia ustawienie losowego adresu MAC dla karty bezprzewodowej.
• -p [scan time]: ustawienie czasu skanowania. Po tym czasie Wifite przejdzie w tryb ataku.
• –kill: kończy procesy, które mogą kolidować z działaniem Arimon i Airodump, takie jak np. inne menedżery sieci.
• -pow [min_power], –power [min_power]: odfiltrowuje wszystkie cele poniżej określonej siły sygnału, mierzonej w decybelach (dB). Jest to dobry sposób na pominięcie sieci, które są zbyt daleko.
• –skip-crack: powiadamia Wifite, żeby tylko przechowywał przechwycone handshake lub PMKID i nie łamał ich. Użyj tego przełącznika, jeśli chcesz użyć innego narzędzia do łamania.
• -ic, ignore-cracked: ukrywa cele, które zostały już scrackowane.
• –clients-only: pokazuje tylko te punkty dostępowe, do których są aktualnie podłączone klienty.Domyślnie opcja ta jest wyłączona.
• –nodeauths: włączenie trybu pasywnego. W tym trybie nie jest wykonywana deautentykacja.
• –deamon: przywraca kartę sieciową do trybu manager mode.

Pod głównymi ustawieniami znajdziesz opcje dotyczące WEP, WPA, WPS oraz PMKID.

WPA (WiFi Protected Access):

• –wpa: pokazuje tylko sieci WPA.
• –new-hs: ignoruje przechwycone już handshake i przechwytuje nowe.
• –dict [file]: określa plik słownika do łamania handshake WPA.

WPS (WiFi Protected Setup):

• –wps: pokazuje tylko sieci z włączonym WPS.
• –wps-only: używa tylko ataków WPS PIN oraz Pixie Dust.
• –bully: wybiera narzędzie Bully do przeprowadzania ataków WPS.
• –reaver: wybiera narzędzie Reaver do przeprowadzania ataków WPS.
• –ignore-locks: kontynuuje atak na WPS, nawet jeśli punkt dostępu zablokował WPS po nieudanych próbach.

PMKID (Pairwise Master Key Identifier):

• pmkid: koncentruje się tylko na przechwytywaniu PMKID, który może być użyty do złamania hasła sieciowego bez konieczności pełnego handshake.
• –no-pmkid: nie używaj przechwytywania PMKID (domyślnie opcja ta jest wyłączona).
• –pmkid-timeout [sec]: ustawia czas oczekiwania na przechwycenie PMKID.

COMMANDS:

• –cracked: wyświetla listę wszystkich złamanych punktów dostępu.
• –check [file]: analizuje plik .cap, aby sprawdzić, czy zawiera prawidłowe handshake.
• –crack: pokazuje polecenia służące do łamania przechwyconych handshake.

Odpalamy Wifite

Wifite należy uruchomić jako użytkownik root lub sudo:

sudo wifite

Na powyższym zrzucie widzimy rekomendację, by zainstalować dodatkowe narzędzia hcxdumptool oraz hcxpcapngtool. Widzimy także ostrzeżenie, że są uruchomione dwa procesy, które mogą zakłócać pracę Wifite. W moim przypadku chodzi o  NetworkManager, który zarządza połączeniami sieciowymi w systemie Linux oraz  wpa_supplicant, który zarządza bezpieczeństwem i połączeniami WiFi. Możemy wyłączyć oba procesy, uruchamiając jeszcze raz Wifite z flagą –kill:

sudo wifite --kill

Wifite dostarcza nam również informacji o interfejsach. Na powyższym zrzucie widać, że jeden interfejs, wlan0 (moja karta sieciowa), używa sterownika mt7921u dla chipsetu MediaTek inc. Wireless_Device.

Następnie jest widoczna informacja, że tryb monitor został włączony i od razu zostało uruchomione nasłuchiwanie pakietów.

Jak widzisz Wifite w znaczącym stopniu upraszcza proces skanowania pobliskich sieci.

Skanowanie

Po uruchomieniu Wifite rozpocznie skanowanie obszaru w poszukiwaniu sieci bezprzewodowych.

Następnie na bieżąco wyświetla dane w formie tabeli, która zawiera nazwę sieci bezprzewodowej i pozostałe informacje w formie tabeli:

• NUM – numer porządkowy,
• ESSID – nazwa danej sieci,
• CH – kanał na którym działa sieć,
• ENCR – rodzaj używanego szyfrowania,
• PWR – poziom mocy sygnału (wyższe dB oznaczają silniejszy sygnał),
• WPS – informacja, czy WPS jest włączony,
• CLIENT – liczba klientów podłączonych do sieci.

Aby zatrzymać skanowanie, naciśnij CTRL + C.

Ataki przy użyciu Wifite

Po włączeniu skanowania Wifite nas prosi, żeby wybrać cele, które chcemy zaatakować. W tym celu należy wcisnąć kombinację klawiszy CTRL+C i podać numer danej sieci (kolumna NUM). Możesz wybrać jedną sieć lub kilka wpisując kilka numerów oddzielonych przecinkami lub myślnikami. Możesz także podać zakres np. 3-7 lub wybrać wszystkie sieci wpisując all.

W tym przykładzie wybierzemy sieć MySecureNetwork. Jeśli WPS jest włączone, w pierwszej kolejności zostanie przeprowadzony atak na WPS. Jeśli chcesz pominąć dany atak, naciśnij CTRL + C. Żeby przejść do kolejnego ataku wciśnij c. Żeby wyjść z Wifite wciśnij e.

Przy ustawieniach domyślnych Wifite podejmie próbę pięciu ataków: WPS Pixie-Dust, WPS NULL PIN, WPS PIN Attack, PMKID capture i WPA Handshake capture.

Ja przeprowadzę atak na moją sieć MySecureNetwork. Zatem wciskam kombinaję CTRL+c, a następnie wpisuję numer wybranej sieci. W tym przypadku będzie to 4.

Crackowanie WPA Handshake przy użyciu Wifite

Jeśli Wifite uda się przechwycić handshake, spróbuje go złamać za pomocą Aircrack-ng, używając listy słów, która znajduje się w lokalizacji w /usr/share/dict/wordlist-probable.txt.

Na poniższym zrzucie widać, że udało się przechwycić handshake do sieci MySecureNetwork. Następnie po przechwyceniu handshake Wifite przystąpiło do crackowania. W rezultacie zostało odzyskane hasło: blackspider.

Oczywiście możesz podać własną listę słów, używając flagi:

 --dict [file]

Czy warto korzystać z Wifite?

Wifite w porównaniu do Aircrack-ng jest dużo wygodniejszy w użyciu. Wiele procesów jest zautomatyzowanych i żeby osiągnąć ten sam cel musimy wpisać mniej komend. Jest to bardzo wygodne, ale ma też swoje wady. Jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z testowaniem sieci Wifi, warto rozpocząć naukę od Aircrack-ng. Dopiero jak zrozumiesz jego działanie, zacznij korzystać z Wifite. W przeciwnym razie nie będziesz rozumieć techniki przeprowadzanych ataków.

Wifite gromadzi wiele narzędzi w jednym miejscu. Jest to może zaletą, ale przez to skanowanie jest wolniejsze niż w Aircrack-ng. Poza tym Aircrack-ng daje większą kontrolę nad tym co robimy.

Sądzę, że wybór narzędzia w dużej mierze powinien zależeć od danego zadania. Jeśli jednak poważnie myślisz o zostaniu pentesterem, warto zrozumieć co się dzieje pod maską Wifite.

Artykuł Wifite – hackowanie sieci WiFi krok po kroku. Wifite – czym jest i jak z niego korzystać? pochodzi z serwisu Pentestuj.

Co powinna zawierać karta sieciowa do testów bezpieczeństwa

Przede wszystkim karta sieciowa powinna wspierać tryb monitor mode. W normalnym trybie manager mode karta sieciowa pracuje w trybie klienta łącząc się z punktem dostępowym (routerem). Karta komunikuje się tylko z nim oraz z innymi urządzeniami będącymi w tej samej sieci. W tym trybie karta przechwytuje tylko te pakiety, które są przeznaczone dla niej (tj. zaadresowane do jej adresu MAC). Tryb managed mode używany jest do standardowego korzystania z sieci WiFi. Należy zaznaczyć, że każda karta sieciowa jest zdolna do pracy w trybie manager mode.

Natomiast tryb monitor mode służy do nasłuchiwania wszystkich pakietów, które są przesyłane w eterze, niezależnie od tego, do kogo są adresowane. Karta będąc w tym trybie przechwytuje wszystkie pakiety danych, zarządzania i sterowania, które są transmitowane w jej zasięgu, bez względu na to, czy są przeznaczone dla niej, czy nie. Tryb monitor mode jest używany głównie do analizy ruchu sieciowego, przechwytywania pakietów, testów penetracyjnych, diagnostyki i monitorowania sieci bezprzewodowych. Nie każda karta sieciowa jest zdolna do pracy w trybie monitor mode.

Wybrana karta sieciowa powinna być zdolna do wstrzykiwania pakietów. Jest to przydatne przy większości testów bezpieczeństwa. Dobrze jest, jeśli jest możliwość odłączania anteny/anten od karty. Dzięki temu w razie potrzeby możemy zastosować anteny o większym zasięgu. Wybierając kartę zwróć uwagę jakie obsługuje standardy. Dobrze jest, jeśli wspiera te najbardziej popularne, czyli 802.11 a/b/g/n/ac. Więcej o standardach przeczytasz tu: KLIK! Idealna karta sieciowa będzie obsługiwać obie częstotliwości 2.4 GHz oraz 5 GHz.

Warto również wspomnieć o tym, że nie każda karta sieciowa będzie widoczna na maszynie wirtualnej. Systemy Linux przeznaczone dla pentesterów (np. Kali Linux lub Parrot Security OS) mogą być instalowane obok bazowego systemu operacyjnego, na pendrive lub na maszynie wirtualnej. Dużo osób korzysta z tych dwóch ostatnich sposobów. Jeśli chodzi o mnie, to lubię mieć zainstalowanego Linuxa na maszynie wirtualnej. Jest to dla mnie bardzo wygodne, ponieważ mogę równocześnie korzystać z Linuxa i Windowsa, którego używam na co dzień. Bez problemu mogę przenosić pliki pomiędzy systemami, a także kopiować komendy. Niestety nie każda karta sieciowa jest widoczna na maszynie wirtualnej, dlatego jeśli Ty także preferujesz taki sposób pracy, koniecznie przed zakupem karty upewnij się, że nie będzie z nią problemów w tym zakresie.

Podsumowując karta sieciowa przeznaczona do testów bezpieczeństwa sieci WiFi powinna:

• wspierać tryb monitor mode i obsługiwać wstrzykiwanie pakietów,
• mieć odłączane anteny,
• obsługiwać najpopularniejsze  standardy 802.11 a/b/g/n/ac,
• obsługiwać częstotliwości 2.4 GHz oraz 5 GHz,
• powinna być widoczna na maszynie wirtualnej.

Na co jeszcze zwrócić uwagę

Karta sieciowa WiFi stanowi główny interfejs pomiędzy testowaną siecią a pentesterem. Im dana karta ma wyższe parametry, tym przeprowadzane testy mogą być skuteczniejsze i bardziej wydajne.

Siła sygnału i zasięg: Karta sieciowa, która ma duży zasięg, a także większą siłę sygnału będzie pomocna przy badaniu sieci z większych odległości, nawet w trudnych warunkach.

Szybkość i wydajność: Te dwa aspekty również wpływają na końcowe wyniki testów bezpieczeństwa. Szybkość i wydajność adaptera WiFi w znaczący sposób odgrywają kluczową rolę w przechwytywaniu pakietów, przeprowadzaniu ataków typu sniffing i injection, a także przy przeprowadzaniu innych ataków.

Kompatybilność i obsługa sterowników: Zanim zamówisz nową kartę, upewnij się na jakim będziesz pracować systemie, a także jak on będzie zainstalowany (np. live usb, maszyna wirtualna, dual boot). Następnie sprawdź, czy dany adapter jest kompatybilny i łatwy w podłączeniu. Niestety czasami trzeba dodatkowo instalować sterowniki.

Jaką wybrać kartę sieciową do testów bezpieczeństwa

TP-LINK TL-WN722N

Ta karta ma dość niskie parametry, ale jest idealna do nauki. Jest niedroga i można ją kupić za około 40 zł. Jeśli nie dysponujesz większym budżetem, warto zacząć swoją przygodę z testowaniem sieci WiFi właśnie od tej karty.

• Monitor mode: TAK
• Wstrzykiwanie pakietów: TAK
• Standard bezprzewodowy: IEEE 802.11 b/g/n
• Częstotliwość pracy: 2.4 GHz
• Typ złącza: USB 2.0
• Odkręcana antena: TAK (1 antena 4dBi)
• Maksymalna szybkość transmisji danych: 150 Mb/s
• Chipset: Realtek RTL8188EUS
• Wsparcie: Windows 11/10/8.1/8/7,XP, Mac OS 10.15 i wcześniejsze , Linux
• Konieczność instalacji sterowników na Kali Linux: TAK

Alfa AWUS036ACS

Alfa AWUS036ACS to kolejna propozycja dla początkującego pentestera. Karta jest nieco lepsza od TP-LINK TL-WN722N z uwagi na pracę w dwóch pasmach częstotliwości, a także wyższą szybkość transmisji danych.

• Monitor mode: TAK
• Wstrzykiwanie pakietów: TAK
• Standard bezprzewodowy: IEEE 802.11 a/b/g/n/ac
• Częstotliwość pracy: 2,4 GHz / 5 GHz
• Typ złącza: USB 2.0
• Odkręcane anteny: TAK (1 antena 2 dBi)
• Maksymalna szybkość transmisji danych: 433 Mb/s
• Chipset: Realtek RTL8811AU
• Wsparcie: Windows XP, Vista, 7, 8/8.1 and Windows 10 32/64bit, MacOS 10.5 – 10.14, Linux
• Konieczność instalacji sterowników na Kali Linux: TAK

Alfa AWUS036AXML

Karta ta ma dość duże możliwości, większy zasięg i prędkość transferu. Pracuje w trzech pasmach częstotliwości 2,4 GHz / 5 GHz / 6 GHz w standardach IEEE 802.11 a/b/g/n/ac/ax. Dużym plusem są dwie odkręcane anteny 2x 5 dBi. Minusem jest to, że od razu po podłączeniu karty w Kali Linux nie działa monitor mode czy deauth. Uprzednio wymagana jest instalacja sterowników.

• Monitor mode: TAK
• Wstrzykiwanie pakietów: TAK
• Standard bezprzewodowy: IEEE 802.11 a/b/g/n/ac/ax
• Częstotliwość pracy: 2,4 GHz / 5 GHz / 6 GHz
• Typ złącza: USB Type-C
• Odkręcane anteny: TAK (2 anteny 5 dBi)
• Maksymalna szybkość transmisji danych: 1800 Mb/s
• Chipset: MediaTek MT7921AUN
• Wsparcie: Windows, Linux
• Konieczność instalacji sterowników na Kali Linux: TAK

Alfa AWUS1900

Ta karta ma już 4 odkręcane anteny. Pracuje na dwóch pasmach częstotliwości. W nowszej wersji systemu Kali Linux nie jest wymagana instalacja sterowników.

• Monitor mode: TAK
• Wstrzykiwanie pakietów: TAK
• Standard bezprzewodowy: IEEE 802.11 b/g/n/ac         
• Częstotliwość pracy: 2,4 GHz / 5 GHz
• Typ złącza: USB 3.0
• Odkręcane anteny: TAK (4 anteny 5 dBi)
• Maksymalna szybkość transmisji danych: 1900 Mb/s
• Chipset: Realtek RTL8814AU
• Wsparcie: Windows 2000, XP, Vista, 7, 8, 10, MacOS X 10.7-10.12, Linux
• Konieczność instalacji sterowników na Kali Linux: NIE (może być konieczność instalacji sterowników w starszej wersji systemu)

Alfa AWUS036ACH-C

Karta Alfa AWUS036ACH-C ma dość duży zasięg. W nowszej wersji zostało zmienione wejście z USB 3.0 na USB Type-C, dzięki czemu połączenie jest szybsze i przy tym bardziej stabilne.

• Monitor mode: TAK
• Wstrzykiwanie pakietów: TAK
• Standard bezprzewodowy: IEEE 802.11 a/b/g/n/ac         
• Częstotliwość pracy: 2,4 GHz / 5 GHz
• Typ złącza: USB Type-C
• Odkręcane anteny: TAK (2 anteny 5 dBi)
• Maksymalna szybkość transmisji danych: do 300 Mb/s dla sieci 2,4 GHz i do 867 Mb/s dla sieci 5,0 GHz
• Chipset: Realtek RTL8812AU
• Wsparcie: Windows XP, Vista, 7, 8/8.1 i Windows 10 32/64bit, MacOS 10.5 – 10.14, Linux
• Konieczność instalacji sterowników na Kali Linux: TAK

Podsumowanie – karta sieciowa dla pentestera

Idealna karta sieciowa do pentestów nie istnieje. Każda karta ma swoje wady i zalety. Przy zakupie musimy iść na kompromis. Jednak warto poświęcić chwilę na wybór odpowiedniej karty, ponieważ ma to kluczowe znaczenie w przeprowadzaniu skutecznych pentestów sieci bezprzewodowych. Przy wyborze należy wziąć pod uwagę wiele czynników. Przede wszystkich czy daną kartę można przełączyć w tryb monitor, a także czy obsługuje wstrzykiwanie pakietów. Kolejnym ważnym aspektem jest to, czy można odkręcić anteny, a także czy adapter obsługuje oba pasma częstotliwości 2.4 i 5 GHz. Równie ważne jest to, aby karta obsługiwała wszystkie najpopularniejsze standardy. Zasięg i wydajność wpłyną bezpośrednio na komfort naszej pracy. Oczywiście ostatnim aspektem jest planowany budżet. Jednak pamiętaj, że nawet w niższym budżecie można kupić dobrą kartę.

Artykuł Jaka karta sieciowa dla pentestera – jaką wybrać kartę sieciową do testów bezpieczeństwa? pochodzi z serwisu Pentestuj.

Co oznaczają standardy Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac/ax/be

Dzięki standardom zapewniona jest kompatybilność pomiędzy rozmaitymi urządzeniami bezprzewodowymi. Jakość i szybkość transmisji danych w lokalnej sieci bezprzewodowej w dużej mierze zależy od używanego przez dany router standardu. Wybór odpowiedniego routera może w znaczącym stopniu poprawić szybkość bezprzewodowego Internetu. Z biegiem lat powstawały nowe standardy, które miały zapewnić lepszą transmisję danych. Oznaczenia jakie jak 802.11 a/b/g/n/ac/ax/be są po prostu obsługiwanymi standardami. Poniżej znajdziesz opis każdego z nich począwszy od najstarszego aż do najnowszego.

802.11

Jest to pierwszy standard sieci radiowej określany także jako 802.11 y. Został wdrożony w 1997 roku przez amerykańską organizację pozarządową, Instytut Inżynierów Elektryków i Elektroników IEEE (od ang. Institute of Electrical and Electronics Engineers). Niestety standard ten cechował się dość niską przepustowością. Pozwalał osiągnąć prędkość od 1 do 2 Mb/s. W pomieszczeniach zamkniętych maksymalny zasięg wynosił 20 m. Standard ten wykorzystywał podczerwień jako medium transmisyjne i wykorzystywał zakres częstotliwości na poziomie 2.4 GHz. Z powodu swoich ograniczeń, a także wprowadzenia technologii IrDA, 802.11 nie trafił do powszechnego użytku.

802.11 b

Jest to następca 802.11. Został wprowadzony w 1998 roku. Zapewnia on dużo większą przepustowość maksymalną wynoszącą 11 Mb/s. Zwiększył się również zasięg – w pomieszczeniu zamkniętym do około 47 m i do 98 m na otwartej przestrzeni. Oczywiście zastosowanie anten kierunkowych pozwala na znaczne zwiększenie tych wartości, nawet do 40 km. Podczas przeprowadzania testów z antenami kierunkowymi udało się osiągnąć zasięg wynoszący nawet 120 km.

Standard 802.11 b podzielony jest na 14 kanałów o szerokości 22 MHz. W Polsce dopuszczone jest korzystanie z 13 kanałów. Większość kanałów nachodzi na siebie nawzajem. Tylko trzy kanały nie pokrywają się. W odróżnieniu od poprzednika, 802.11 b ma wdrożony algorytm, który usuwa zakłócenia pochodzące od nadajników, a także od przeszkód takich jak betonowe ściany lub metalowe konstrukcje.

802.11 a

W 1999 roku wprowadzono kolejny standard. Znacząco zwiększono przepustowość do 54 Mb/s. Jednak urządzenia działające w oparciu o 802.11 b najlepiej działają przy prędkości 20 Mb/s.

Standard ten jako pierwszy wykorzystuje częstotliwość 5 GHz. Ponadto obsługuje 12 niezachodzących na siebie kanałów. Osiem z nich przeznaczonych jest do pracy w budynkach, a cztery do pracy pomiędzy dwoma punktami dostępowymi. Standard ten, w przeciwieństwie do poprzednika nie był masowo wykorzystywany. Główną tego przyczyną był problem z zasięgiem i bardzo duży pobór mocy. Jednak warto zwrócić uwagę na fakt, że obecnie produkowane urządzenia pozwalają na pracę w obu standardach: 802.11 b oraz 802.11 a. Niektóre z nich pozwalają na prace w obu standardach równocześnie.

802.11 g

Kolejny standard wprowadzono w 2003 roku. Określa się go mianem WiFi 3. Podobnie do standardu 802.11 b, nowszy 802.11 g pracuje tylko w częstotliwości 2,4 GHz. Jednak zapewnia większą przepustowość wynoszącą 54 Mb/s. Standard 802.11 g jest zgodny ze starszym standardem 802.11 b. Jednak decydując się na pracę na starszym urządzeniu osiągamy mniejszą prędkość wynoszącą 11 Mb/s.

Standard obsługuje 14 kanałów, z których tylko 3 się pokrywają. Zasięg wynosi do 50 m w pomieszczeniach zamkniętych i 100 m na otwartej przestrzeni.

802.11  n

Pracę nad tym standardem ogłoszono w 2004 r. Natomiast standard 802.11 n zatwierdzono w 2009 r.  Standard ten jako pierwszy obejmuje rozległe sieci bezprzewodowe. Zasięg może wynosić wiele kilometrów. Teoretycznie obsługiwane są prędkości rzędu 600 Mb/s. Jednak w praktyce obsługiwana przepustowość wynosi 150 Mb/s przy paśmie o szerokości 40 MHz.

Połączenia działające w standardzie 802.11 n mogą korzystać z technologii Multiple Input Multiple Output (MIMO). Polega to na wykorzystaniu wielu anten do nadawania i odbioru sygnału. Sygnał jest dzielony na kilka strumieni. Następnie jest nadawany z kilku źródeł i odbierany przez kilka odbiorników. Dzięki temu wielu użytkowników może komfortowo korzystać jednocześnie z tej samej sieci.

Standard 802.11 n obsługuje częstotliwość 2.4 GHz oraz 5 GHz.

802.11 ac

Kolejny standard określa się mianem WiFi 5. Zatwierdzono go w 2014 r. Standard 802.11 ac charakteryzuje się znacznie większą przepustowością, która wynosi do 7 Gb/s przy wykorzystaniu ośmiu strumieni oraz częstotliwości 160 MHz. Dla jednej stacji maksymalna przepustowość wynosi 500 Mbit/s. Urządzenia, które działają w oparciu o ten standard pracują na częstotliwości 5 GHz.

Standard 802.11 ac obsługuje technologię MU-MIM. Do transmisji wykorzystuje się jednocześnie wiele nadajników oraz odbiorników, które znajdują się w punkcie dostępowym. Dzięki temu możliwe jest zwiększenie przepustowości sieci.

Standard 802.11 ac tak jak jego poprzednik obsługuje rozległe sieci bezprzewodowe.

802.11 ax

Standard ten wprowadzono w 2019 roku. Określa się go mianem WiFi 6. Zapewnia prędkość do 10 GB/s. Jednak w praktyce możliwe jest osiągnięcie przepustowości 600 Mb/s. W przeciwieństwie do poprzednika obsługuje dwie częstotliwości: 2.4 GHz oraz 5 GHz. Nowy standard obsługuje technologię OFDMA. Dzięki temu możliwe jest korzystanie z sieci przez wielu użytkowników na raz przy zachowaniu wysokiej wydajności. Standard ten również obsługuje rozległe sieci bezprzewodowe.

802.11 be

Jest to obecnie najnowszy standard Wi-Fi. Określa się go mianem Wi-Fi 7. Maksymalna przepustowość danych wynosi 46 GB/s. Osbsługiwane są trzy pasma częstostliwości 2,4 GHz, 5 GHz oraz 6 GHz. Technologia MU-MIMO (Multi-User Multiple-Input Multiple-Output) zapewnia wielu użytkownikom jednoczesne przesyłanie i odbieranie danych.

W poprzednich standardach transmisja była ograniczona do jednego pasma 2,4 GHz lub 5 GHz. Dostępna w standardzie 802.11 be technologia Multi-Link Operation (MLO) pozwala na obsługę połączenia na kilku pasmach jednocześnie. Dzięki temu znacząco zwiększa się szybkość transmisji.

Standard Wi-Fi 7 zwiększył szerokość kanałów do 320 MHz, zwiększając przy tym wydajność transmisji danych.

Artykuł Co oznaczają standardy Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac/ax/be pochodzi z serwisu Pentestuj.